اشتباه شاید همین بود.... همین تو را از خودت خواستن... غافل از اینکه?ندیدن و نشنیدنِ تو?بهانه ی خوبی برای باور کابوس نبودنت نیست.... توبودی....تو هستی....بی آنکه بخواهی.... تو هستی حتی اگر دیگر?در این دنیا نباشی.... برای باور بودنت?دلیلی بالاتر از دیوان حافظ ِ کتابخانه ی من؟ که هر غزلش با اسم تو شروع می شود.... پس اگر عاشق نیستی لا اقل من را به خیال بافی متهم نکن.... چه کسی گفته من تنها زمانی می توانم بودنت را باور کنم? که گرمی دستهایت را حس کنم؟یا صدای مهربانت را بشنوم؟ چه کسی گفته؟ من می فهمم سهراب چه می گوید?وقتی چشمهایم را می شویم? تا "وصال" را جور دیگری ببینم..... برای من?مگر بالاتر از اینکه?با عشق تو?از بدی ها پاک شوم? و به خدایِ احد و واحدم نزدیک تر شوم?؟؟ من این "وصالِ بی تو" را به هزار بار "وصال دنیوی"?نمی دهم.... وصال یعنی از تو به خدا رسیدن.... و خوشا به حال آن کسی?که پلی می شود?برای رسیدن دیگری?به خدا.... من باور کرده ام که : "چشمها را باید شست جور دیگر باید دید".... من باور کرده ام که : "تو بامنی هر جا برم?....." من باور کرده ام که : تو را باید در خود جستجو کرد..... من باور کرده ام بودنت را.... من باور کرده ام نبودنی از جنس بودن را.